Οκ απο οτι βλέπω χρειάζεται άλλη προσέγγιση το θέμα. Παρατηρώ οτι τα κεφαλαία πουλάνε ιδιέτερα.
Το παρακατω είναι απο το 'On the nature of Briar' κείμενο για αρχαρίους απο την TinderBox. ΕΠΑΝΑΛΑΜΒΑΝΩ ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΑΡΧΑΡΙΟΥΣ (ακόμα ψάνχω το εμοτικον με τα κοκκινα λαμπάκια)
We suggest that you heft a Briar pipe when considering it. The pipe should feel comfortable in your hand. A lightweight pipe is
well-aged and cured and will offer a good tasting, cool smoke. We also recommend that you choose a pipe that does not use any
kind of filter or condensing system. These systems trap bitter moisture in the shank of your pipe and prevent the effective use of
the pipe cleaners during the smoke.
Αυτό σαν συμβουλή στον νέο καπνιστή που επιλέγει την πρώτη του πίπα.
Ο salan Θωμά έχει πίπες από το 2003. Τις οποίες καπνίζει κιόλας.
Και ακάπνιστο το ξυλάκι θα είχε "ξεραθεί" από το 2005. Δεν έχει σχέση με μια πίπα που πρωτοαγοράζουμε από το ράφι. Το μόνο που ίσως να κασθυστερούσε το στέγνωμα θα ήταν εάν είχε περαστεί έξω με βερνίκι επικάλυψης (λάκα) και μέσα στο μπωλ με παχύ προκάρβουνο. Τότε θα ήθελε κάτι παραπάνω από 2 χρόνια.
Ακόμα και από το ράφι όμως, τα ειδικά βάρη των ξύλων από περιοχή σε περιοχή και από διάμετρο ρίζας σε άλλη διάμετρο ρίζας, είναι διαφορετικά!
(άλλα υλικά προσροφώνται μέσα στη ρίζα ανά περιοχή).
Ακόμη και από την ίδια περιοχή να βγήκαν, παίζει ρόλο και η ηλικία του.
Το "ειδικό βάρος" είναι το βάρος ενός συγκεκριμένου όγκου του κάθε υλικού.
Στο ρείκι (αλλά και σε άλλα ξύλα) δεν μπορούμε να δώσουμε ακριβές νούμερο. Κι αυτό γιατί είναι διαφορετική η πυκνότητα του υλικού από ρίζα σε ρίζα. Μια παλαιότερη ρίζα έχει μεγαλύτερη πυκνότητα. Και επομένως και βάρος. Ενα πιό νεαρό ρείκι (που μου αρέσει προσωπικά περισσότερο να επιλέγω) έχει μικρότερη πυκνότητα-είναι ελαφρύτερο. Το συγκεκριμένο το βλέπω να καπνίζει πολύ καλύτερα και να αναπνέει καλύτερα (στεγνώνει πιό γρήγορα τόσο στην πρώτη επεξεργασία του όσο και στην καθημερινή του χρήση).
Καί συνεχίζοντας τον συλογισμό τού Κώστα,αναφέρομαι σε πίπες πού καπνίζονται από το 2003.
Όταν ανάβουμε την πίπα μας,μέσα στο μπολ,δημιουργείται πολύ υψηλή θερμοκρασία.
Αυτή η θερμοκρασία,τόσα χρόνια καί να μην έχει στεγνώσει το ξύλο;;;
Καί κάτι άλλο:
Είμαι από τούς καπνιστές πού δεν συμπαθούν (ΚΑΘΟΛΟΥ) το cake μέσα στο μπολ της πίπας.
Μην μπερδεύεις τον χαρακτήρα μου με την συμπεριφορά μου…Ο χαρακτήρας μου είμαι εγώ.. η συμπεριφορά μου εξαρτάται από εσένα…!
... prevent the effective use of the pipe cleaners during the smoke.
Το να μπορεί το μάκτρο να καθαρίζει όλη τη διαδρομή μέχρι και τον πυθμένα του μπολ είναι το σημαντικότερο κατα τη γνώμη μου πράγμα που μπορεί να κάνει ο καπνιστής για να έχει εύγευστο κάπνισμα αν η πίπα και ο καπνός είναι καλά.
Ειδικά αν ο πυθμένας έχει υγρά μαζεμένα (έστω και λίγα δεν μιλάμε εδώ για υγρά που έρχονται στο στόμα η γουργουρίζουν, μιλώ για πολύ λιγότερα απο τόσα) η γεύση θα χαλάσει.
Ακόμη και όταν κάπνιζα με φίλτρο,είχα εμμονη να αποσυναρμολογώ την πίπα ενώ την κάπνιζα για να μπορεί το μάκτρο να καθαρίζει το εσωτερικό.
Αυτό μπορεί να το έκανα και 30 φορές σε κάθε κάπνισμα, και βέβαια ήταν σπαστικό (παρόλα αυτά δεν χαλάρωσε κανένα επιστόμιο παραδόξως).
Τώρα που καπνίζω χωρίς φίλτρο απο τα βασικά "τεχνικά" κριτήρια μου για την αγορά μιας πίπας είναι να περνά άνετα το μάκτρο μέχρι τον πάτο του μπολ.
Οι ίσιες βέβαια έχουν σαφές πλεονέκτημα σε αυτό το σημείο, έχουν πολύ μεγαλύτερη πιθανότητα για κάτι τέτοιο αν είναι τρυπημένες σωστά.
Παναγιώτης Τζαβέλης.
Every morning I wake up and think, 'good, another 24 hours' pipe-smoking'.
J.R.R. Tolkien
Το μόνο παράπονο μου από τη ζωή είναι ότι δεν είμαι κάποιος άλλος.
Woody Allen
ptzavel wrote:
Ακόμη και όταν κάπνιζα με φίλτρο,είχα εμμονη να αποσυναρμολογώ την πίπα ενώ την κάπνιζα για να μπορεί το μάκτρο να καθαρίζει το εσωτερικό.
Αυτό μπορεί να το έκανα και 30 φορές σε κάθε κάπνισμα....
Χαρα στο κουραγιο σου,εγω θα ειχα παρατησει το καπνισμα αν ηταν να ειχα τετοιο παιδεμα.Τωρα με την [τροποποιημενη] υγροπαγιδα στο τελος του μπολ μονο κανω ενα περασμα και την αφηνω να ξεκουραστει για το δευτερο. Δεν λεω οτι εκανες λαθος απλα δεν μπορω ψυχολογικα και σωματικα να κανω κατι τετοιο.
' Πίπες και Καπνοί:http://pipe-smoke.blogspot.com
James Bond 007: «Τα άσυλά μας είναι γεμάτα με ανθρώπους που νομίζουν πως είναι Ναπολέων ή Θεός»
Ε οκ τότε δεν θα βγάλουμε άκρη για τους εξής 2 λόγους:
1) Εχω πίπες που έχουν καπνιστεί για 50 χρόνια και έχουν μείνει στο ράφι άλλα 20. Εχει τύχει να έχουν λιγότερο ξερό ξύλο από ολοκαίνουριες πίπες.
2) Εχω πίπες που (σύμφωνα με τα λεγόμενα του κατασκευαστή, αλλά και εγώ προσωπικά το θεωρώ πολύ πιθανό) έχουν ρείκι πολύ μεγάλης ηλικίας (50+) και είναι εξαιρετικά ελαφριές.
Οπότε η δικιά μου εμπειρία λέει το αντίθετο απο όλες τις απόψεις.
salan wrote:Είμαι από τούς καπνιστές πού δεν συμπαθούν (ΚΑΘΟΛΟΥ) το cake μέσα στο μπολ της πίπας.
Αντώνη όμως χρειάζεται το κάρβουνο. Δεν το λέω για σένα γιατί έχω δει τις πίπες σου σε άριστη κατάσταση. Διατηρείς κι εσύ cake. Το λέω γιατί πελάτης μου ήρθε με κατεστραμένη πίπα, προσπαθώντας κάθε φορά που τελειωνε το μπωλ του, να αφαιρέσει το κάρβουνο! Είχε αναστρέψει την κλίση του εσωτερικού του μπωλ, από κωνική προς τα έξω σε κωνική προς τα μέσα! (Φωτό)
ptzavel wrote:Ακόμη και όταν κάπνιζα με φίλτρο,είχα εμμονη να αποσυναρμολογώ την πίπα ενώ την κάπνιζα για να μπορεί το μάκτρο να καθαρίζει το εσωτερικό.
Αυτό είναι πολύ βασικό-συμφωνώ. Οσες φορές βαριόμουν να καθαρίσω την τρύπα του καπνού μέχρι το μπωλ στην ώρα του και το έκανα αργότερα που γινόταν προβληματικό το τράβηγμα, ανακάλυπτα ότι είχα χάσει τόση απόλαυση χωρίς λόγο.
Θωμά δεν εξηγείται να είναι πιο υγρές οι παλαιότερες. Ούτε εσύ δεν το πιστεύεις αυτό. Κάτι άλλο που δεν γνωρίζω σε κάνει να το νομίζεις υγρό. Ισως το "φύλο" του δένδρου που ξέχασα να αναφέρω προηγουμένως, κάνει την πίπα βαρύτερη. Εάν είναι θηλυκό το φυτό, είναι βαρύτερο.
Επίσης ένα ρείκι 50 ετών είναι νεαρό. Θεωρούνται παλιές οι ρίζες 100+ ετών.
You do not have the required permissions to view the files attached to this post.
Κώστα προφανώς και το πιστεύω για να το γράψω. Εχω και πίπες που (υποτιθέμενα) έχουν ρείκι 100 ετών, απο πολύ σοβαρό κατασκευαστή και επίσης είναι φοβερά ελαφριές.
Παράδοξο:
Πολλοί καπνιστές στριφτού τσιγάρου είναι μανιακοί με τα χαρτάκια τους. Επιμένουν να είναι όσο πιο λεπτά και φυσικά (με λιγότερες προσμίξεις, χημικά) γίνεται. Μάλιστα μερικοί το τραβάνε τόσο πολύ στα άκρα που παραγγέλνουν χαρτάκια απο το εξωτερικό(!). Στην αρχή νόμιζα οτι το κάνουν για θέματα υγείας αλλά ανακάλυψα οτι αυτό που τούς απασχολεί είναι η γεύση. Εμείς σαν καπνιστές πίπας, που καπνίζουμε κάτι πολύ καλύτερο απο shag virginia χείριστης ποιότητας, δεν φαίνεται να μας ενδιαφέρει και τόσο πολύ το μέγεθος που επηρεάζει η γεύση του καπνού η πίπα. Είναι ευρέως αποδεκτό οτι τα κατάλοιπα (sap, resin κτλπ) και η υγρασία του ξύλου επηρεάζουν την γεύση του καπνίσματος. Αλλά τελικά όπως είπε και ο Votaire 'Common sense is not common at all'
fairlight wrote: Είναι ευρέως αποδεκτό οτι τα κατάλοιπα (sap, resin κτλπ) και η υγρασία του ξύλου επηρεάζουν την γεύση του καπνίσματος.
Ορθώς. Και με τις λίγες γνώσεις βιολογίας φυτών που έχω, μου φαίνεται επίσης σωστό το ότι με το air drying αλλάζει η δομή του ξύλου σε κυτταρικό επίπεδο κατά τέτοιον τρόπο, ώστε ίσως να αλλάζει και η ιδιότητά του του να απορροφά νερό. Οπότε έχουμε 2 θέματα: τους χυμούς του ξύλου και το νερό. Και τα δύο επηρεάζονται από το αρχικό στέγνωμα των blocks.
Εμπειρικά, οι ελαφρύτερές μου πίπες τείνουν να καπνίζουν καλύτερα από τις βαρύτερες (αναλογικά με τον όγκο τους πάντα). Και οι βαριές πίπες παραμένουν βαριές, όπως οι ελαφριές παραμένουν ελαφριές. Υπάρχει σε κάθε πίπα ένα εύρος βάρους (υγρασίας που απορροφούν). Έτσι το βάρος (υγρασία) παίζει σε αυτό το εύρος ανάλογα με τη χρήση. Μου φαίνεται ότι όσο και να τις στεγνώνω, πάντα φτάνουν σε ένα ελάχιστο βάρος το οποίο νομίζω ότι έχει σχέση με το πρωτογενές curing που έχει υποστεί το block.
Το ενδιαφέρον συνεχίζεται αμείωτο. Πρέπει να προσπαθήσουμε μια πιο μεθοδική ανάλυση του θέματος. Όσο μπορούμε, βέβαια, επειδή δεν έχουμε στη διάθεσή μας εργαστήρια για μετρήσεις.
Εγώ κρατάω μερικά πράγματα στη σκέψη μου, προϋπήρχαν και εδώ αρχίζουν να γίνονται πιο συγκεκριμένα, αν μπορέσει κάποιος ας τα οργανώσει περισσότερο.
Το "ειδικό βάρος" του ξύλου: Σίγουρα κάνει διαφορά στο αποτέλεσμα, αλλά νομίζω ότι υπάρχουν πολλοί παράγοντες που το επηρεάζουν. Ένας είναι η αναλογία μαλακού / σκληρού "ιστού". Νομίζω ότι τα σκούρα νερά είναι σκληρότερα και βαρύτερα. Επίσης νομίζω ότι η μεγάλη πυκνότητά τους (και άρα αύξηση του ειδικού βάρους) βελτιώνει το αποτέλεσμα. Αν έχω άδικο και είναι ελαφρύτερα, τότε έχουμε μείωση του ειδικού βάρους. Ότι και να συμβαίνει, προτιμώ τις πίπες με πυκνές σκούρες ίνες. Μου φαίνονται βαρύτερες, αλλά μου δίνουν ένα "βάθος" στη γεύση. Οι πίπες με πολύ ανοιχτόχρομο ξύλο μου φαίνονται ελαφρύτερες, αλλά το κάπνισμά τους μου φαίνεται "ρηχό". Το ανοιχτό ξύλο πρέπει να λειτουργεί περισσότερο σαν σφουγγάρι (όπως η μπάλσα) και να "κρατάει" περισσότερη υγρασία και γεύση.
Το "ειδικό βάρος" πρέπει να αλλάζει κατά τη διάρκεια του καπνίσματος, ανάλογα με την υγρασία που απορροφά το ξύλο. Σε συσχετισμό με τα προηγούμενα, θα "πέταγα" τον όρο "ειδική πυκνότητα": το αντίστροφο του κενού χώρου που υπάρχει σε συγκεκριμένο όγκο ξύλου. Μικρή "ειδική πυκνότητα" σημαίνει πολύς κενός χώρος, όπου μπορούν να "στριμωχτούν" τα υγρά της καύσης, και άρα μικρή "ειδική πυκνότητα", μεγαλύτερη κατακράτηση υγρών, μεγαλύτερη αύξηση ειδικού βάρους κατά το κάπνισμα. (Μια έμμεση απορία, πώς επηρεάζεται ο χρόνος ξεκούρασης; )
Όμως, θα πρέπει να πάρουμε υπόψη μας τα υπόλοιπα "κατάλοιπα" / παράγωγα του καπνίσματος που εμποτίζουν το ξύλο και πιθανότατα μένουν για πάντα εκεί (κόψτε ένα πολυχρησιμοποιημένο φίλτρο μπάλσα για να καταλάβετε τι εννοώ), αλλάζοντας τις αρχικές ιδιότητες της πίπας.
Και μάλλον περισσότερο από όλα αυτά, έχει σημασία το τρύπημα της πίπας. Αυλοί που έχουν ανώμαλη συγκριτικά επιφάνεια δημιουργούν περισσότερες υγροποιήσεις, ανεξάρτητα από το ξύλο. Αν το ξύλο μπορεί να τις απορροφήσει, μπορεί να ψιλοδιορθώνει την ατέλεια. Την τελική σύγκριση, όμως θα την έκανα μεταξύ "τέλεια" δουλεμένων εργαλείων.
Δεν ήθελα να αναφερθώ κατ' αυτόν τον τρόπο,αλλά με την τροπή πού έχει πάρει το θέμα πρέπει να γίνει μνεία.
Σχετικά με το :
Πολύ καλά στεγνωμένο ξύλο = Ελαφρυά πίπα = Γευστικό κάπνισμα
Όχι καλά στεγνωμένο ξύλο = Βαρυά πίπα = Κάπνισμα προβληματικό κ.τ.λ.
Η πίπα πού πήρε στην συνάντηση ο συγκαπνιστής PETER είναι φτιαγμένη από Αλβανικό ρείκι.
Η ρίζα έχει βγεί στην περιοχή της Σκόδρας (Β.Αλβανία).
Το στέγνωμα είναι (χρονικά) το απολύτως βασικό καί αναγκαίο,πριν την κοπή/επεξεργασία.
Η πίπα (αν καί έχει μεγαλούτσικο μπολ) είναι πολύ ελαφρυά.
Αυτό το είδανε αρκετοί συγκαπνιστές.
Το αν καπνίζει "γλυκά" θα μας το πεί ο PETER.
Γιατί τα αναφέρω όλα αυτά;
Γιά να δείξω ότι ο χρόνος στεγνώματος δεν είναι αυτό πού θα παίξει στο βάρος.
Θα παίξει στην επεξεργασία καί μετά στην συμπεριφορά της πίπας (crack κατά τα πρώτα καπνίσματα).
Απεναντίας το μέρος προέλευσης ακόμη πιστεύω ότι είναι αυτό πού παίζει ρόλο.
Υπ' όψη ότι η περιοχή της Β.Αλβανίας είναι μία πολύ 'άγρια περιοχή",πολύ τραχύτερη από την Νότια.
Έχω δουλέψει καί ξύλο βγαλμένο κοντά στην Αυλώνα καί έχει βγεί σχετικά βαρύ.
Άρα;;;
Μην μπερδεύεις τον χαρακτήρα μου με την συμπεριφορά μου…Ο χαρακτήρας μου είμαι εγώ.. η συμπεριφορά μου εξαρτάται από εσένα…!
Καί συνεχίζοντας τον προηγούμενο συλλογισμό.
Πιό παλιά αρκετοί κατασκευαστές δουλεύανε με ρείκι Αλγερίας.
Δεν μπορώ να πώ εάν είναι πιό καλό ή πιό κακό από ρείκια άλλων περιοχών.
Έχω διαβάσει ότι ήταν από τις ανώτερες ποιότητες.
Καί δεν ξέρω τι πίπες βγάζει.
Κάποιοι συνφορουμίτες οί οποίοι έχουν συλλογή από τέτοιες πίπες ή έχουν διαβάσει σχετικά,μπορούν να μας ενημερώσουν ανάλογα.
Αλλά :
Οί πλαγιές τού Άτλαντα (εκεί πού βγάζανε ρείκια) είναι φοβερά κακοτράχαλες/τραχειές/βάρβαρες.
Μην μπερδεύεις τον χαρακτήρα μου με την συμπεριφορά μου…Ο χαρακτήρας μου είμαι εγώ.. η συμπεριφορά μου εξαρτάται από εσένα…!
Ποιος μπορεί να κάνει ένα πείραμα (μακροχρόνιο)
Να πάρει ένα φρέσκο ρείκι να κόψει 4 κομμάτια απο αυτό (πχ απο το plateau όλα) να τα βράσει και να ζυγίσει τα 4 κομμάτια την πρώτη μέρα, και μετά ανά μήνα για 10 π.χ. χρόνια με σωστά ρυθμισμένη ζυγαριά και κάθε μήνα να δημοσιεύει στο site το βάρος τους ώστε να βλέπουμε την ποσοστιαία μεταβολή του
Οι συνθήκες φύλαξης θα πρέπει να είναι αντίστοιχες με αυτές που έχουν γνωστοί κατασκευαστές.
Το ρείκι θα πρέπει να είναι αρκετά μεγάλο ώστε να βγάλει 4 πίπες.
Οι πίπες θα είναι straight billiard συγκεκριμένων διαστάσεων τρυπήματος και επιστομίου που θα ορίσουμε.
Η πρώτη θα φτιαχτεί αμέσως (οπότε θα ζυγίζονται στο εξής 3 κομμάτια)
Η δεύτερη σε 6 μήνες (οπότε θα ζυγίζονται στο εξής 2 κομμάτια)
η τρίτη σε 3 χρόνια (οπότε θα ζυγίζεται στο εξής 1 κομμάτι)
η τέταρτη σε 10 χρόνια.
Κάποιος αμερόληπτος (εγώ δηλαδή) θα τις καπνίσει και θα σημειώσει αντικειμενικές και υποκειμενικές παρατηρήσεις τις οποίες θα δημοσιεύσει στο site.
Απο τις μεταβολές σε βάρος και τις διαφορές στο κάπνισμα ίσως βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα.
Τι λέτε?
Παναγιώτης Τζαβέλης.
Every morning I wake up and think, 'good, another 24 hours' pipe-smoking'.
J.R.R. Tolkien
Το μόνο παράπονο μου από τη ζωή είναι ότι δεν είμαι κάποιος άλλος.
Woody Allen
salan wrote:
Η πίπα πού πήρε στην συνάντηση ο συγκαπνιστής PETER είναι φτιαγμένη από Αλβανικό ρείκι.
Η ρίζα έχει βγεί στην περιοχή της Σκόδρας (Β.Αλβανία).
Απεναντίας το μέρος προέλευσης ακόμη πιστεύω ότι είναι αυτό πού παίζει ρόλο.
Υπ' όψη ότι η περιοχή της Β.Αλβανίας είναι μία πολύ 'άγρια περιοχή",πολύ τραχύτερη από την Νότια.
ptzavel wrote:Ποιος μπορεί να κάνει ένα πείραμα (μακροχρόνιο)
Να πάρει ένα φρέσκο ρείκι να κόψει 4 κομμάτια απο αυτό (πχ απο το plateau όλα) να τα βράσει και να ζυγίσει τα 4 κομμάτια την πρώτη μέρα, και μετά ανά μήνα για 10 π.χ. χρόνια με σωστά ρυθμισμένη ζυγαριά και κάθε μήνα να δημοσιεύει στο site το βάρος τους ώστε να βλέπουμε την ποσοστιαία μεταβολή του
Οι συνθήκες φύλαξης θα πρέπει να είναι αντίστοιχες με αυτές που έχουν γνωστοί κατασκευαστές.
Το ρείκι θα πρέπει να είναι αρκετά μεγάλο ώστε να βγάλει 4 πίπες.
Οι πίπες θα είναι straight billiard συγκεκριμένων διαστάσεων τρυπήματος και επιστομίου που θα ορίσουμε.
Η πρώτη θα φτιαχτεί αμέσως (οπότε θα ζυγίζονται στο εξής 3 κομμάτια)
Η δεύτερη σε 6 μήνες (οπότε θα ζυγίζονται στο εξής 2 κομμάτια)
η τρίτη σε 3 χρόνια (οπότε θα ζυγίζεται στο εξής 1 κομμάτι)
η τέταρτη σε 10 χρόνια.
Κάποιος αμερόληπτος (εγώ δηλαδή) θα τις καπνίσει και θα σημειώσει αντικειμενικές και υποκειμενικές παρατηρήσεις τις οποίες θα δημοσιεύσει στο site.
Απο τις μεταβολές σε βάρος και τις διαφορές στο κάπνισμα ίσως βγάλουμε χρήσιμα συμπεράσματα.
Τι λέτε?
Δηλαδη Πανο θα καπνιστουνε σε 10 χρονια ? Πρεπει να βρουμε και καποια
μηχανη του χρονου...
Βεβαια απο την αλλη, τα αποτελεσματα του πειραματος θα μεινουν παρακαταθηκη για τις επομενες γενιες καπνοσυριγγιστων (αν θα υπαρχουν τετοιοι...)
Α, να φτιαχτουνε διπλα επιστομια γιατι κι εγω "αμεροληπτος" ειμαι.
Τα κειμενα που ακολουθουν ειναι απο την εκδοση των δυο καθηγητων του Ε.Μ.Π. του τμηματος και εργαστηριου της ΤΕΧΝΟΛΟΓΙΑΣ ΥΛΙΚΩΝ που εδρευει στην Πολυτεχειουπολη Ζωγραφου
Ειναι αποσπασματα απο τις σημειωσεις ΤΕΧΝΙΚΑ ΥΛΙΚΑ ΤΟΜΟΣ 4 και αποτελουν ενα πολυ μικρο κομματι απο την υλη προς εξεταση του μαθηματος Τεχνολογία δομήσιμων υλών, ειδικό μέρος της σχολης των Αρχιτεκτονων Μηχανικων.
3.5.3 ΞΗΡΑΝΣΗ
Με την ξήρανση του ξύλου απομακρύνεται μέρος της περιεχόμενης υγρασίας και
επιτυγχάνεται η ελάχιστη δυνατή διακύμανση της υγρασίας του ξύλου και επομένως
και των διαστάσεων του, καθώς και η αποφυγή της σήψης. Επίσης, με τη ξήρανση
μειώνεται το βάρος του ξύλου και η δαπάνη μεταφοράς και επιτυγχάνεται αύξηση
των μηχανικών αντοχών του. Το ποσοστό της υγρασίας, το οποίο επιτρέπεται να
παραμείνει στο ξύλο μετά την ξήρανσή του, εξαρτάται από τη χρήση του.
Για εξωτερικά κουφώματα και στέγες πρέπει να κυμαίνεται από 12 ÷ 18 %, για
εσωτερικά κουφώματα, παρκέτα με κεντρική θέρμανση από 8 ÷ 10 %.
Οι μέθοδοι ξήρανσης είναι η φυσική, η τεχνητή και η χημική.
3.5.3.1 ΦΥΣΙΚΗ ΞΗΡΑΝΣΗ
Στη φυσική ξήρανση η ξυλεία στοιβάζεται σε αλλεπάλληλες οριζόντιες στρώσεις, σε
υπαίθριους ή ανοιχτούς στεγασμένους χώρους, σε κάποια απόσταση από το έδαφος
και μεταξύ των στρώσεων παρεμβάλλονται πηχάκια. Με αυτό τον τρόπο
διευκολύνεται η φυσική κυκλοφορία του ατμοσφαιρικού αέρα, ο οποίος παρασύρει το
εξατμιζόμενο νερό και αποφεύγεται η σήψη στα σημεία επαφής. Επίσης, αποφεύγεται
η παραμόρφωση των ξύλων.
Ο χρόνος ξήρανσης εξαρτάται, κυρίως, από το είδος του ξύλου, από το κλίμα, αν
είναι ξηρό ή υγρό, όπως και από τη διάταξη των στρώσεων.
Τα πιο σημαντικά πλεονεκτήματα της φυσικής ξήρανσης είναι ότι το ξύλο, διατηρεί
το αρχικό χρώμα του και αυξάνει τις αντοχές του. Στα μειονεκτήματά της
περιλαμβάνονται οι μεγάλοι χώροι για τη στοίβαξη των ξύλων και ο μακρύς χρόνος
ξήρανσης,καθώς και η προσβολή του ξύλου από έντομα και μύκητες.
3.5.3.2 ΤΕΧΝΗΤΗ ΞΗΡΑΝΣΗ
Στην τεχνητή ξήρανση η ξυλεία στοιβάζεται μέσα σε ειδικά ξηραντήρια, όπως και
στη φυσική ξήρανση. Η ξήρανση γίνεται με την κυκλοφορία θερμού αέρα ή ατμού ή
καπνού, των οποίων ρυθμίζεται η θερμοκρασία και η παροχή.
Με τον τρόπο αυτό μειώνεται ο χρόνος ξήρανσης, ελέγχεται αποτελεσματικά η
περιεκτικότητα σε υγρασία, η ξήρανση γίνεται ομοιόμορφα και καταστρέφονται οι
μύκητες και τα έντομα.
Με την τεχνητή ξήρανση είναι δυνατόν να παρατηρηθούν διάφορα σφάλματα, όπως
αποχρωματισμός του ξύλου, αποφλοίωση, συστροφή, ραγάδες, σάπισμα, τα οποία
αποφεύγονται όταν ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα.
3.5.3.3 ΧΗΜΙΚΗ ΞΗΡΑΝΣΗ
Η χημική ξήρανση επιτυγχάνεται με την εφαρμογή στο ξύλο διαλύματος κατάλληλης
αβλαβούς χημικής ουσίας, όπως είναι η ουρία.
Η βασική διαφορά της από την τεχνητή ξήρανση είναι ότι η χημική αρχίζει από μέσα
προς τα έξω, επειδή η τάση των ατμών του διαλύματος είναι μεγαλύτερη από την
τάση των υδρατμών.
51
Τα πλεονεκτήματά της σε σχέση με την τεχνητή είναι ότι αποφεύγονται οι τάσεις
συστολής και οι ρωγμές, όπως επίσης, ότι είναι δυνατόν να εφαρμοστεί σε τεμάχια
ξύλου με μεγάλες εγκάρσιες διατομές.
3.6 ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥ
3.6.1 ΓΕΝΙΚΑ
Το ξύλο παρουσιάζει ελαττώματα, τα οποία, είτε οφείλονται στον τρόπο γένεσης και
ανάπτυξης του δέντρου και ονομάζονται φυσικά ελαττώματα, είτε οφείλονται στον
τρόπο κατεργασίας του ξύλου και ονομάζονται τεχνητά :
3.6.2 ΦΥΣΙΚΑ ΕΛΑΤΤΩΜΑΤΑ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥ
Τα κυριότερα φυσικά ελαττώματα του ξύλου είναι :
α. Ρόζοι
Οι ρόζοι είναι τα εσωτερικά των βάσεων των κλαδιών του δέντρου που εμφανίζονται
στον κορμό υπό γωνία και διακόπτουν τη συνέχεια των ινών. Διακρίνονται σε υγιείς ή
σφιχτούς, όταν τα κύτταρα του κλαδιού είναι ζωντανά κατά την υλοτόμηση και σε
νεκρούς ή χαλαρούς , όταν τα κύτταρα είναι νεκρά. Η παρουσία τους δυσκολεύει την
επεξεργασία, μειώνει την αισθητική και τις μηχανικές αντοχές του ξύλου.
β. Λούποι
Οι λούποι είναι εξογκώματα του κορμού του δέντρου λόγω του ίδιου βάρους ή της
παραμόρφωσης του κορμού σε ορισμένη θέση, η οποία οφείλεται σε κάμψη του
δέντρου ή σε μηχανικές καταπονήσεις με αποτέλεσμα την καμπύλωση των ινών. Οι
λούποι επειδή διακόπτουν την ευθυγραμμία των ινών μειώνουν την αντοχή των
ξύλων. Εμφανίζονται σπάνια στην οικοδομική ξυλεία και συχνά στην ξυλεία
επιπλοποιίας.
γ. Ρωγμές
Οι ρωγμές είναι βασικά εσωτερικές και διακρίνονται σε ακτινικές, από την καρδιά
προς το σομφό και εφαπτομενικές που σχηματίζονται στα όρια των δακτυλίων. Οι
πρώτες οφείλονται στον παγετό, στον καύσωνα και στη γήρανση και δημιουργούνται
με το διαχωρισμό των ινών λόγω διαστολής ή συστολής των υγρών του δέντρου. Οι
εφαπτομενικές οφείλονται στους ισχυρούς ανέμους που προκαλούν καταπονήσεις και
στη διάτμηση.
Κορμοί με εσωτερικές ρωγμές δυσκολεύουν την επεξεργασία του ξύλου, μειώνουν
την αντοχή του και προκαλούν μεγάλες φθορές. Χρησιμοποιούνται μόνο για
στρογγύλη ή πελεκητή ξυλεία.
Μετά την κοπή των δέντρων παρατηρούνται και εξωτερικές ρωγμές, οι οποίες
οφείλονται στην απότομη ξήρανση του ξύλου.
Μόνο τα ξύλα με βαθιές ρωγμές είναι ακατάλληλα για τη δόμηση.
δ. Καμπύλες ίνες
Η ακανόνιστη ανάπτυξη του κορμού του δέντρου, η οποία οφείλεται κυρίως στην
επίδραση του ανέμου και στη μεταβολή της υγρασίας, προκαλεί καμπύλωση στις ίνες
με αποτέλεσμα να αποκλίνουν από την αξονική διεύθυνση και να αναπτυχθούν
σπειροειδείς ή ακανόνιστες ή στριφνές ίνες.
Η ποιότητα του ξύλου, με εξαίρεση τη σκληρή ξυλεία επιπλοποιίας, καθορίζεται από
την ευθύγραμμη διάταξη των ινών. Συνεπώς, οι καμπύλες ίνες αποτελούν σημαντικό
ελάττωμα του ξύλου, γιατί κατά την ξήρανση στρεβλώνουν λόγω ανομοιόμορφων
52
τάσεων, δεν πριονίζονται ομαλά και δεν χρησιμοποιούνται στις οικοδομές, ενώ
χρησιμοποιούνται στην στρογγύλη και στην πελεκητή ξυλεία.
ε. Έκκεντρη καρδιά
Η έκκεντρη καρδιά είναι η ανομοιόμορφη ανάπτυξη του κορμού γύρω από το κέντρο.
Οφείλεται στο κεκλιμένο έδαφος, στην επίδραση του ανέμου ή στη θέση του δέντρου,
π.χ. στην άκρη του δάσους.
Η έκκεντρη καρδιά καθιστά το ξύλο δύσκολο στην επεξεργασία και με αυξημένες
φθορές.
στ. Θύλακες ρητίνης
Είναι συσσωματώματα ρητίνης σε σχήματα λεπτής επιφανειακής γραμμής ή ζώνης ή
βαθέων θυλάκων, τα οποία βρίσκονται στα όρια των δακτυλίων του σομφού και
μειώνουν την αντοχή του ξύλου. Επίσης, επιδρούν αρνητικά στην εμφάνιση του
ξύλου και προκαλούν κηλίδωση κατά τη βαφή.
3.8 ΓΕΝΙΚΕΣ ΙΔΙΟΤΗΤΕΣ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥ
3.8.1 ΓΕΝΙΚΑ
Οι ιδιότητες του ξύλου διαφέρουν όχι μόνο λόγω της διαφορετικής προέλευσής του,
αλλά και από το γεγονός ότι το ξύλο δεν είναι ομοιογενές υλικό.
3.8.2 ΠΥΚΝΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥ
Η πυκνότητα αποτελεί κριτήριο της μηχανικής αντοχής του ξύλου. Αυτό οφείλεται
στο γεγονός ότι το ξύλο αποτελείται βασικά από στερεά ύλη σταθερής, σχεδόν,
πυκνότητας για όλα τα είδη των ξύλων, η οποία είναι περίπου 1,52 Kg/dm3 και από
αέρα. Επειδή όμως η πυκνότητα του σομφού είναι μικρότερη από την πυκνότητα του
εγκάρδιου παρατηρείται διαφορά πυκνότητας σε τεμάχια του ίδιου ξύλου.
Η πυκνότητα επηρεάζεται σημαντικά από την υγρασία του ξύλου. Συνήθως, η τιμή
της αναφέρεται σε ξηρά κατάσταση ή σε ποσοστό περιεχόμενης υγρασίας 12 % ή και
15 % και κυμαίνεται από 0,37 ÷ 0,98 gr/cm3. Η τιμή της αυξάνεται ή μειώνεται κατά
0,5 % ,όταν η υγρασία μεταβάλλεται αντιστοίχως κατά 1 % πάνω ή κάτω από το 12
% και για την περιοχή υγρασίας από 5 ÷ 25 %.
3.8.3 ΜΕΤΑΒΟΛΗ ΤΟΥ ΟΓΚΟΥ ΤΟΥ ΞΥΛΟΥ ΜΕ ΤΗΝ ΥΓΡΑΣΙΑ
Το ξύλο είναι υγροσκοπικό υλικό και συνεπώς πολύ ευαίσθητο στην επίδραση της
υγρασίας του περιβάλλοντος. Όταν απορροφά υγρασία ο όγκος του αυξάνεται , ενώ
όταν αποδίδει υγρασία μειώνεται. Η μεταβολή του όγκου του δεν είναι ομοιόμορφη.
Είναι μεγαλύτερη κατά την εφαπτομενική κατεύθυνση, ενώ κατά την αξονική είναι
53
πολύ μικρή. Γενικά η μεταβολή του όγκου του ξύλου με την υγρασία είναι
μεγαλύτερη στη σκληρή ξυλεία. Στο Σχήμα 27 αποδίδεται γραφικά η μεταβολή του
όγκου σε συνάρτηση με το περιεχόμενο ποσοστό υγρασίας για το πεύκο.