(Μοιραίον αδύνατον φυγείν...)
Επανέρχομαι (δριμύτερος) με πολλές νέες ιδέες (αλλά και με τις παλαιότερες ισχυροποιημένες απ΄τον χρόνο), ξανακουρντισμένος στην πέννα και επαναφορτισμένος από ένα καλοκαίρι ήρεμο, σχεδόν ονειρικό, στην ιδιαιτέρα μου πατρίδα, μέσα στο πράσινο και στη θάλασσα, που μου ξανάδωσαν ό,τι είχε πάρει ο φθοροποιός χειμώνας!
Τέτοια και άλλα τόσα ελπίζω και για όλους τους συμφορουμίτες.
Εκτός απ΄την ξεκούραση και τις ευχάριστες αναμνήσεις, στις αποσκευές μου κουβαλάω και μιά γνωριμία ιδιαίτερα ευτυχή ενός απ΄τους πιό καλούς και πράους συμφορουμίτες μας, τον p2v2, και κατά κόσμον καπτάν-Τάκη (ναι, είμαστε πολλοί τάκηδες εδωμέσα, ζωή νά'χουμε όλοι μας!), έναν ήρεμο, απ΄την πρώτη κι όλας στιγμή αγαπητό άνθρωπο, με λίγες, μα μεστές σε νόημα, κουβέντες του, που η γλυκύτητα της ματιάς και του χαμόγελού του σε σκλαβώνει αναφανδόν.
Βρεθήκαμε κατ΄έπανάληψη, μιλήσαμε, διηγηθήκαμε μέρη της ιστορίας του Ταξιδιού μας, βρέθηκαν τα κοινά μας σημεία στη ζωή και στην πίπα...
Εκτός απ΄το καλοσυνάτο χαμόγελο, κρατώ κι΄ένα πολύτιμο για μένα δώρο δικό του, φτιαγμένο απ΄τα χέρια του, που μου πρόσφερε σαν ανάμνηση της γνωριμίας μας, με την οποία με τίμησε και τον ευχαριστώ για άλλη μιά φορά.


